19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
दिनहुँ हजारौं मानिसहरू विभिन्न ठाउँको भ्रमणमा जाने गर्छन् । अधिकांश मानिसले भ्रमणबाट प्राप्त गरेका अनुभव केवल उनीहरूमा मात्रै सिमित रहन्छ भने, केहीका अनुभवले मात्रै कृतिको रुप धारण गरी आम पाठकलाई समेत लाभान्वित गराउँछन् ।
त्यस्तै साहित्यकार मध्ये कृष्ण बजगाईं पनि एक हुन् । घुमन्ते स्वभावका उनको सकारात्मक पक्ष भनेको आफ्नो भ्रमणको स्वाद आफूमात्रै नलिई आम पाठकलाई समेत चखाउनु हो
मान्छे कुनै न कुनै रुपको उचाइमा बस्न मन पराउँछ । सायद आदिमयुगमा पनि भुइँ छोडी रुख चढेर बस्ने चेतना उचाइमा बस्ने चाहनाबाट निसृत भएको हुँदो हो । पछि घर बनाएर बस्नथालेपछि पनि भुइँघर भन्दा टाँढेघरतर्फको रुचि बढ्नुमा पनि उचाइमा रहने आकाँक्षाबाट प्रेरित भएको हुँदो हो । उचाइका तरेलीहरु किसिमकिसिमका छन्
देशमाभरमा सबैभन्दा अग्लो र पहिलो भ्यूटावरको निर्माण सम्पन्न भयो । त्यसको उद्घाटन गर्ने शुभ-मुहुर्तको दिन पनि अायो । पर्यटन मन्त्री, मन्त्रीका आसेपासे र भ्यूटावर निर्माता कम्पनीको ठेकेदारसमेतको एउटा झुन्ड निकै हर्षोल्लासकासाथ उद्घाटन समारोहमा उपस्थित भए ।
मन्त्रीबाट विधिवत भ्यूटावरको उद्घाटन भयो
मान्छे शक्तिशाली कि समय ? के प्रकृति र समयलाई मान्छेले जित्न सक्छ ? यो प्रश्नको उत्तर त्यति सजिलो छैन । उत्तर नभएको पनि होइन । तर तरबार बलियो कि कलम ? ज्ञान र विज्ञान कुन ठूलो ? अध्यात्मवाद ठूलो कि भौतिकवाद ? बल ठूलो कि बुद्धि ठूलो ? भनेर डमी विषय खडा गर्दै विद्यार्थीलाई वादविवाद गराएर जसले जुन पक्षमा तर्क गर्न सक्छ त्यही ठूलो भने जस्तोे डमी बहस पनि यो होइन
साहित्यकार मूलतः दुई प्रकारका हुन्छन्- स्रष्टा र द्रष्टा। स्रष्टाले सिर्जना गरेको सिर्जित रचनालाई द्रष्टाले देखेर त्यसको समीक्षण मूल्याङ्कन गर्दछ। अझ त्यस रचनालाई पर्गेलेर केस्रा केस्रा केलाएर त्यसका विभिन्न पक्षहरूको निरीक्षणसमेत गर्दछ। स्रष्टा भनेको ब्रह्म हो, निर्माता हो। संसार र समाजका दृष्ट र अदृष्ट कुराहरूलाई देखेर त्यसभित्रका कमी-कमजोरी केलाउने गर्दछ
(प्रकृतिको बहाव → चेतनाको विस्तार → जनताको विशाल मार्च → उत्कर्ष)
कुनै पात्र छैन, कुनै संवाद छैन, कुनै राजनीति छैन । केवल प्रकृति छ— जसको बहावबाट पछिका सर्बत्र बगिरहेको अनुभूति दिइरहेको थियो । हो, यो प्रकृतिको वहाव नै थियो ।
प्रकृति मेरुदण्ड हो । बिहान आफैँ आइपुग्दैन— रातलाई बिस्तारै पछाडि धकेल्दै आउँछ
